woensdag 14 augustus 2019

Economic and power relations at the cost of human suffering

Arms exports to the Saudi led coalition


Source
Since the peace agreement of half a year ago the situation in Yemen has only worsened: new frontlines, more people homeless and not enough supplies to help those in need. With the recent surge of the conflict in Aden the war has become even more complex

The United Arab Emirates (UAE) has withdrawn its troops but first it established a network of mercenaries and tribal militia in Yemen's southern regions. “Even though the UAE is downsizing its military presence, Abu Dhabi does not wish to surrender its influence in Yemen (…) To preserve its favourable strategic position, the UAE will selectively engage in counter-terrorism operations in Yemen, assist its proxies in their efforts to consolidate hegemony over southern Yemen” wrote journalist Samuel Ramani. Last year, journalists found Western arms militias, among them German G3 rifles, Swiss grenades and Belgian FN Fal. According to Ramani the UAE will “expand its diplomatic involvement in Yemen. These actions will help ensure that UAE-Saudi Arabia relations are not severely damaged by Abu Dhabi's unilateral withdrawal (…) “Abu Dhabi’s withdrawal announcement was aimed, in part, at salvaging the UAE’s tarnished reputation,” Meanwhile the European Union is not only an important source for the weaponry of the UAE, but also its most important trading partner in 2018. For the Saudi's, the Union is also its most important economic partner, far ahead of China and the United States.

Continued relations

In face of the low human rights standards in both countries the EU is divided. Countries like the UK and French are major arms providers. And for all European Union members taken together the KSA is the most prominent destination for arms in a twenty year period (1998-2017). Riyadh imported European military products valued €16.1 billion (the next destination for EU arms, the United States, received arms valued €13.5 billion.)

French Thales had not changed its position on investing in Saudi Arabia, the New York Times reported in the wake after the Kashoggi murder shock: “Thales has 700 employees in the kingdom, which it supplies with military hardware, missiles, electronic warfare systems and even high-tech security surveillance systems for Mecca and other holy sites.” President Trump advertises every sale (past, present and future) as if it is a credit for his America First policy, overestimating the size and the jobs it will bring to the US. The fact that the desert Kingdom was the cradle of the 9-11 terrorists, which prompted the War on Terrorism, is completely and deliberately overlooked. The UK government was told by the Court of Appeal that it was unlawful to have granted arms export licences to the Saudi's without making any assessment as to whether violations of international humanitarian law had taken place. But the UK government is already appealing the verdict.

Western civilisation

Why do Western countries acts so uncivilised? First of all, there are the economic motives for the weapon manufacturers, such as lowering relative research and development costs by increasing the scale of production through exports. The Gulf countries are easy costumers as they are rich and hungry for weaponry. UK International Relations expert David Wearing investigated the economics behind the Anglo-Arabian relationship and exposed how the City is dependent on petrodollars at the expense corruption, human rights violations and a sound economic policy, and UK arms sales are part of this relationship.

But selling arms is also forging long time ties between militaries, defence industries and governments. These ties affects all other relations. The French for example have their only foreign base outside Africa in Abu Dhabi, which makes their arms relation with the Emirates of huge importance. L’Observatoire des Armements details relations between Paris and the region and notes that 60 per cent of French arms exports go to the Gulf. The French help the Emirates to strengthen its footprint in Africa. The US recently started to expand its military installations in Saudi Arabia in connection to its Iran policy. Regional allies in one of the most volatile regions of the world are kept close for strategic reasons even if morals and ethics ask to do otherwise.

Restricive policies under pressure

Some countries have more restrictive policies. Recently, the Italian branch of RWM officially announced the end of export of bombs from Italy to Saudi Arabia and the UAE. There are also restrictive policies in Finland and Germany. The Dutch government has a restrictive policy too, but deplores the negative consequences for the Dutch defence industry. Thus it is no surprise that the government recently informed the parliament that it will relax its policy on arms sales to Egypt, although eight days before the country was referred to as violating international humanitarian law. Egypt is an important customer for naval equipment from Thales Nederland, key branch of the French defence giant. The Dutch example shows that good intentions to make ethics more important are vulnerable to pressure from industry interests. Also from Germany controversial arms exports still go to Saudi Arabia.

Pieter Wezeman of SIPRI Arms and Military Expenditure Programme said to Inter Press Service: “If, (very hypothetical) the USA and the UK would stop supplying arms to Saudi Arabia, this would be a major problem for Saudi Arabia, in military and financial terms.” He pointed out that Saudi Arabia would find it very hard to maintain its military equipment without the support of the large numbers of US and UK service personnel in the country. The same will be true for the contingent working for Thales. Ending arms trade to the Saudi's, the Emirates and other coalition countries fighting in Yemen would be a significant step to peace. The arms export and foreign policy of the European Union is a paper tiger when it comes to moral policy.

Geschreven voor Stop Wapenhandel

zaterdag 27 juli 2019

Keuze voor onbemande onderwater wapens of onderzeeboten?

De minister van Defensie gaat meer F 35 gevechtsvliegtuigen aanschaffen, een veel te duur toestel dat is gekozen onder druk van de luchtmacht en de wapenindustrie (en van de wens Amerikaanse nucleaire wapens te houden in Nederland). Het volgende veel te dure project wordt alweer overwogen, zowel in Nederland als in een aantal Europese landen. Terwijl de ontwikkeling van onderwaterdrones ongekend snel gaat, kijken de marines naar uitbreiding of vervanging van hun onderzeebootvloot. Gaan deze landen uitgaven doen voor een verouderd wapen?

bron
Dit is geen pleidooi voor onderwater drones. Het is ook geen kritiek op het Ministerie van Defensie dat een wapen voor wereldwijde machtsontplooiing wil aanschaffen. Deze tekst wil een vraagteken zetten bij de wens van de militaire industrie, defensiekennisinstituten en overheid om in 2027 een nieuwe generatie onderzeeboten aan te schaffen. Meer geduld zou miljarden kunnen besparen.

De omgeving voor militaire operaties verandert snel door de nieuwe technologie. Cyberspace is door Nederland toegevoegd aan de militaire domeinen, naast land, lucht, zee en ruimte. De mogelijkheden van kunstmatige intelligentie zijn een nog amper ontgonnen gebied. Militaire satellieten gaan steeds vaker en goedkoper de ruimte in om het aardoppervlak af te zoeken voor het verzenden van data naar de andere kant van de wereld en het waarnemen van bewegingen bij de tegenstander – zoals snuiverende onderzeeboten. Deze technologische ontwikkelingen maken dat wapens sneller verouderen. Dat is te zien in de verschuivende verdeling van de Defensiebudgetten. Het Europese Defensie Agentschap (EDA) becijferde dat in 2006 bijna twee derde naar weddes ging. In 2017 was dat minder dan de helft. Het aandeel van wapens en onderhoud groeit snel.

Een van die militaire ontwikkelingen zijn de drones, de onbemande vlieg-, voer- en vaartuigen voor boven en onderwater. Onderwater drones zijn bedoeld voor verschillende taken, waaronder het afvuren van raketten, het leggen van zeemijnen, het lanceren van torpedo's en het verzamelen van inlichtingen. Ze worden gebouwd in vier categorieën: klein, gemiddeld, groot en extra groot. De Amerikaanse marine noemt ze essentieel om de vloot van grote en kwetsbare schepen te reorganiseren naar een vloot die bestaat uit meer en kleinere eenheden, zoals in een recent onderzoeksrapport voor het Congres wordt uitgelegd.
Een van die extra grote onderwater drones is de de ORCA. Ze kan te water worden gelaten vanaf een schip met een groot dek, wegvaren uit een inwendig dok of vertrekken van een basis. De Amerikaanse marine besteed er in 2020 $ 182 miljoen aan en heeft in de periode 2020-2024 een serieus bedrag van ruim 800 miljoen dollar voor de aanschaf van negen van de boten bestemd, waarvan er sinds februari 2019 al vijf bij Boeing zijn besteld.

De eveneens bij Boeing gebouwde voorganger van de ORCA had al een bereik van zo'n 6.500 zeemijlen en moest maanden onderweg kunnen zijn. In vergelijking met bemande onderzeeboten zijn de onbemande schepen stiller, goedkoper en kunnen ze ingezet worden bij risicovoller taken, aangezien bij verlies geen getrainde bemanning zal sneuvelen.

In Nederland heeft kennisinstituut TNO een evaluatie gedaan naar de mogelijkheden van onbemande onderwater drones om door Nederland gewenste onderzeeboottaken in 2027 uit te voeren. De conclusie dat ze falen op het gebied van verplaatsing van Speciale Troepen voor geheime missies spreekt vanzelf. Maar ze falen ook op andere aspecten, vanwege technologische redenen. De ORCA wordt in de evaluatie niet genoemd – waarvan er in 2024 dus al negen zullen moeten varen – en daarmee ontbreken ook de voorziene mogelijkheden van deze onderwater drone, zoals los van een moederschip opereren, het afvuren Tomahawk kruisraketten en torpedo's.

Ontoereikendheid van beschikbare kunstmatige intelligentie speelt een hoofdrol om geschiktheid voor een aantal door Nederland gewenste militaire taken te betwijfelen. Investeringen in de ontwikkeling van AI gaan zo mogelijk nog sneller dan die van drones. Alleen al de militaire budgetten in de VS voor onderzoek naar kunstmatige intelligentie schieten de lucht in: in 2018 1,6 miljard naar 2,4 miljard in 2020 en verwacht mag worden dat hierdoor technologische barriéres geslecht zullen worden. Niet het conservatief onderzeeboten door onderzeeboten vervangen, maar een Nederlandse pas op de plaats lijkt gewenst en goedkoper.

dinsdag 16 juli 2019

Unmanned underwater weaponry

Next generation.

While in 2006 two thirds of the military budget in EU countries went to personnel, in 2017 this was less than half. Weapons are outdated more quickly and replaced at a faster rate, often because of new technology. Cyberspace is added to the traditional military domains of land, air, sea and space. New kinds of communication technology enables commanders to sent and receive massive amounts of information. Artificial Intelligence opens horizons even not yet understood. Military satellites are launched into space on a regular basis to search the earth's surface for enemy movements, and sent signals to commanders on the other side of the globe. The defence industries profits, but at the expense of the exchequer.

Killer whale


The military tech revolution also creates drones, that can drive, fly, sail and go undersea. Unmanned Underwater Vehicles (UUVs) are entering the battlefield to fire missiles, mine the seabed, collect intelligence and launch torpedo's on enemy ships. They are built in the categories small, medium, large and extra large.


An article headed: 'This Photo Is Dangerous: It Could Be the Future of Navy Submarines' shows an ORCA UUV. The US navy is planning to soon launch this Extra Large Unmanned Undersea Vehicle (XLUUV), calling UUVs essential to shift from large ships to a more-distributed navy. Larger quantity of smaller vessels are harder to track by the enemy and the modular design of the planned UUVs will increase the potential for adaption to mission needs. Too large to be launched from a torpedo tube, the ORCA may start its journey from a vessel with a large deck or internal dock, but also directly autonomous from a naval base. Underwater drones got serious emphasis in the US Navies budget request. According to a report for Congress in Fiscal Year 2020 the navy will spent US$ 359 million on UUVs, of which $182 million for ORCA. The whole surface and underwater drone program for the US navy is estimated at US$ 4.5 billion in the same four year period.

Mission scope

UUVs expand mission scope, increase attack options, integrate large high-tech sensors, further safeguard manned combat crews and possibly fire torpedoes and even launch smaller drones themselves. The predecessor of the ORCA (the Boeing Echo Voyager) had already a range of 6,500 nautical miles (12.000 km) and months of operation on a single fuel module. Those unmanned submarines are stealthier, cheaper to produce in larger quantities, and enabling activities with greater risk, because there is no danger of loosing trained sailors. They will “perform missions that might otherwise be assigned to manned submarines.” The US navy wants to buy nine ORCAs in the 2020-2024 period. Five are already ordered at Boeing, companies like tech firm L3 and Huntingdon Ingalls also gain from the program.

Europeans under water

In Europe, the United Kingdom is developing its own XLUUV. The UK Ministry of Defence is exploring options for an underwater drone to conduct covert missions at distances of up to ranges 3,000 nautical miles for three months at a time for the Royal Navy.

In the Netherlands an evaluation was done by Applied Sciences Institute TNO Defence to see if UUV technology available in 2027 could provide the submarine capability the Dutch navy is aiming for by the same year. Not surprising, unmanned underwater drones fail the test on delivering special forces for covert operations. On more elaborate level the evaluation mentions technological constraints of the UUVs on all aspects. “Smaller UUVs, however, could be a valuable addition to a submarine” the evaluators state. But the investigated time frame of the evaluation also shows how fast developments go. Despite their combined expertise, the evaluators in 2018 missed the ORCA. Available Artificial Intelligence is major argument to doubt some of the task possibilities of UUVs. But budgets for US Research and Development of AI are rapidly growing each year from 1.6 billion US$ in 2018 to 2.4 billion US$ in 2020; and will result in taking technological hurdles. It needs more knowledge to weight what will be the situation, but the US navy goes for it.

Waste

While the development of the diesel submarine is accelerating, European countries are planning to buy new conventional submarines or expand classes already in use, like for example in Poland, Norway and Germany, Italy, Sweden and the Netherlands. Are they spending tax payers money on expensive weapons of the past?

This blog is not a plea for the acquisition of underwater drones. It just aims to question the naval industry and military plans to develop and buy a new range of submarines, while the undersea landscape is quickly changing with high endurance drones armed with weaponry or observation technology and much efforts invested – included billions of dollars – to overcome the tech problems of today. A little more patience can spare billions of tax payers money in all those countries now considering to expand their submarine fleets. Maybe this calm opens even a horizon for limiting tension, instead of adding to it.

Geschreven voor Stop Wapenhandel.

woensdag 10 juli 2019

Media en de Defensie Doctrine

Verschenen op JOOP.nl

De krijgsmacht zal de vrijheid van de media niet actief willen aantasten. Toch zijn er een paar zaken die duidelijk maken dat het gevaar van beïnvloeding bestaat

Oorlogsschroot in Verdun
De onlangs verschenen Nederlandse Defensie Doctrine (NDD) staat militair gezien aan de top van de documenten waaruit militairen voor hun taak putten en bepaalt welke doelen de Nederlandse krijgsmacht op hoofdlijnen moet dienen op land, zee, in de lucht, ruimte en cyberspace. De NAVO-doctrine (NAVO Allied Joint Doctrine 01) is bepalend voor de Nederlandse doctrine. Daarmee wordt krachtig aangegeven hoe ingebed Nederland is in de militaire alliantie (die in de tekst veelal – misplaatst – onder één noemer wordt gebracht met VN en EU), maar er is niet mee gezegd dat Nederland de zeggenschap (p. 61) over inzet niet zelf in handen heeft: de grondwet bepaalt dat deze bij de regering ligt.

Machtsmiddel

De Doctrine onderscheidt vier verschillende machtsmiddelen: a) diplomatiek, b) informatie, c) militair, en d) economisch. (p. 21) Informatie is een breed begrip dat loopt van geheim te houden informatie binnen de overheid tot informatie die wordt gegenereerd door massamedia (radio, televisie en internet) en de sociale media. (p. 22) Die massamedia krijgen redelijk veel aandacht in de Doctrine. Ze spelen dan ook een rol bij “het beïnvloeden van de publieke opinie en van de perceptie van andere actoren.”

Een niet onbelangrijk deel van het militair vermogen – “het in staat zijn militaire operaties uit te voeren met een optimaal samenhangend geheel van functionaliteiten en componenten” (p. 66) – is kortom de motivatie. Deze “is te beïnvloeden door externe factoren, zoals de publieke opinie. De overtuiging van de individuele militair dat het publiek de inzet in een conflict steunt, het doel en de uitvoering ervan als legitiem beschouwt, en ziet dat de militaire activiteiten materieel goed worden ondersteund, draagt in grote mate bij aan de gevechtsbereidheid. Media spelen hierbij een belangrijke rol.” (p. 67)

Maatschappelijke diversiteit

Een krijgsmacht zou dus een steek laten vallen als ze daarom geen actieve mediastrategie zou hebben waarin ze die perceptie zelf probeert te beïnvloeden, de perceptie heeft immers een direct effect op het militair vermogen. De NDD stelt dan ook: “Het vereist tevens dat de krijgsmacht een gecoördineerde aanpak van operaties volgt die het publiek en de media erkennen als cruciaal voor het succes van operaties.” (p. 42) Mediabeleid is dus deel van de militaire activiteiten. Daarmee kom je wel op gevaarlijk terrein. De onafhankelijke en vrije media zijn niet alleen voor militairen van belang, ze zijn ook een essentieel onderdeel van een democratie.

De krijgsmacht zal de vrijheid van de media niet actief willen aantasten. Toch zijn er een paar zaken die duidelijk maken dat het gevaar van beïnvloeding bestaat.

Allereerst worden niet alle taken van de Krijgsmacht omarmt door de bevolking. In de NDD wordt onderkent dat de Nederlandse bevolking internationale vredeshandhavende en vredesondersteunende operaties goedkeurde, maar “tegen de deelname aan stabilisatie- en gevechtsoperaties van ad hoc coalities, zo wezen opiniepeilingen uit, bleek de Nederlandse bevolking de afgelopen decennia kritischer aan te kijken.” (p. 47) Het ontbreken van die steun kan de moreel van de militair aantasten.

Hoe een burger of militair naar de wereld kijkt is “gebaseerd op culturele, maatschappelijke en religieuze aspecten. De beïnvloeding van het wereldbeeld verandert de perceptie van een actor,” met andere woorden meningen zijn onder andere gestoeld op maatschappelijke oriëntaties.
Militair ingrijpen is een gevoelig onderwerp, waar het optreden van Defensie steun ontbeert als dit plaatsvindt buiten de Verenigde Naties om en in ad hoc coalities zoals bijvoorbeeld de International Security Assistance Force (ISAF). Informatie inzetten om een bijdrage aan een gunstige mening te leveren, ligt daarbij voor de hand. Die inzet kan zowel militairen, vijanden als publieke opinie gelden. De rol van de journalistiek is daarmee ook gevoelig voor beïnvloeding.

Pers onder hoede van Defensie

Veel journalisten maken gebruik van embedded journalistiek, dat betekent ingebed in de militaire organisatie om daarmee hun veiligheid te vergroten. Zelfs al in de opleiding tot oorlogscorrespondent wordt studenten journalistiek geleerd (de meerdaagse cursus Verslaggeving in conflictgebieden) dat dit van belang is en eigen initiatief gevaarlijk. Een ervaren journalist die onthullingen deed met betrekking tot de Nederlandse inzet in Afghanistan werd bij een instructie aan aspirant-journalisten weggezet als onverantwoordelijke waaghals, vertelde een deelnemer aan die cursus me. Maar die embedded journalistiek zet wel de deur wagenwijd open voor beïnvloeding.

Dat de krijgsmacht als bron van informatie zeer gevaarlijk kan zijn blijkt uit het verhaal over de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein dat opperbevelhebber Colin Powell opdiste in de VN-Veiligheidsraad aan de vooravond van de oorlog tegen Irak. Zijn woorden werden gebruikt om het militaire optreden door te drukken. Optreden dat uiteindelijk leidde tot een oorlog met minstens 100.000 dodelijke slachtoffers. Bijna zeker is Powell door zijn eigen inlichtingendienst voorgelogen, er waren destijds in Irak geen massavernietigingswapens.

Ook de voorgaande Golfoorlog, die van 1990/1991, is een schoolvoorbeeld van gemanipuleerde beeldvorming: “De beelden van deze oorlog zoals die via vooral televisie werden verspreid, toonden een schone, met klinische precisie gevoerde oorlog die nog het meeste leek op een videospelletje. Dat de werkelijkheid anders was, werd ook de pers pas na afloop van operatie Desert Storm duidelijk,” schrijven wetenschappers na die oorlog.

Antwoord

De krijgsmacht opereert vanuit het wezen van de organisatie, en verdedigt niet alleen Nederland maar ook de eigen belangen en haar visie op de rol van Nederland in de wereld. Het sturen met informatie zet de pers al aan de start op achterstand. Mede omdat krijgsmachten zich beroepen op geheime bronnen. Media zijn afhankelijk van de toegeschoven informatie en hulp en daarmee gevoelig voor beïnvloeding. Is daar wel voldoende aandacht voor in de journalistiek? De Doctrine verwoord dat Defensie informatie en de media inzet om de het militair vermogen van de Nederlandse strijdkrachten te vergroten. Welk antwoord formuleren media hier op?

donderdag 6 juni 2019

Joint Strike Fighter: oorlog vanaf zee

Terwijl Trump Europa bezoekt om onenigheid te zaaien, kopen Europese landen wapens in de Verenigde Staten, zoals de F-35. EU wapenbedrijven zijn betrokken bij de productie van alle drie de typen van de F-35, een straaljager voor het hoogste geweldsspectrum van militaire actie: het breken van de eerste verdedigingslinie.

Meer vliegdekschepen
Amfibisch ship Wasp (LPH-1) in de Zuidchinese Zee.

De F-35 kent een A-, B- en C-variant. De meeste landen kopen de F-35A, de nieuwste generatie van een conventioneel jachtvliegtuig. Nederland koopt 37 exemplaren van dit type. Het F-35B-type heeft de mogelijkheid voor een korte start en een verticale landing (STOVL), ideaal voor kleine vliegvelden, kleine vliegdekschepen en grote amfibische schepen. Het C-type is bedoeld voor op grote vliegdekschepen. Hiervan bevaren slechts een handjevol de wereldzeeën, de meeste in dienst van de Amerikaanse marine.

De twee marineversies van de F-35 zorgen ervoor dat het gevechtsvliegtuig niet alleen geschikt is voor echte vliegdekschepen, maar ook voor helikopterschepen en grote amfibische aanvalsschepen. Dit heeft zowel financiële als strategische voordelen. Vliegdekschepen zijn duur en kwetsbaar. Het gebruik van amfibische aanvalsschepen voor gevechtsvliegtuigen leidt tot de facto kleine vliegdekschepen.

Aanvalsstrategie

De F-35's zijn onder andere belast met de vernietiging van kustverdedigingen. Dat is een eerste klap die vervolgens een invasie mogelijk maakt. De VS volgen die strategische benadering met betrekking tot een aantal landen. Het kan daarbij rekenen op de steun van zijn bondgenoten.

In Europa hebben het Verenigd Koninkrijk en Italië de F-35B gekocht; Spanje en Turkije zijn potentiële klanten. Japan, hoewel het recentelijk nog een F-35 verloor, is tot nu toe de enige Amerikaanse bondgenoot in Azië die de F-35B's bezit. Japan heeft onlangs zijn bestelling van de F-35B uitgebreid en zal ze plaatsen aan boord van de Izumo-klasse helikoptercarriers. Met deze straaljagers heeft de Japanse marine zijn amfibische aanvalsschepen in kleine vliegdekschepen veranderd en is de zogenaamde maritieme zelfverdedigingsmacht een dodelijke marine geworden.

Zuid-Korea is nog aan het bestuderen of het de F-35B op zijn amfibische schepen zal plaatsen. Een Chinese website voorspelt dat het tweede Koreaanse amfibische helikopter-aanvalschip zal worden uitgerust met de F-35B. In Australië is debat gestart over de aanpassing van Canberra's belangrijkste amfibische schepen voor de F-35B jagers.

De conventionele versie van de F-35 wordt regionaal gebruikt in Australië, Zuid-Korea en Singapore.

Nieuwe tegenstander

De oude Romeinse adagio si vis pacem, para bellum (als je vrede wilt, moet je je voorbereiden op oorlog) wordt door de NAVO en haar Aziatische bondgenoten ter harte genomen, met de ontwikkeling van dit duurste wapensysteem ooit (meer dan anderhalf biljoen dollar, alleen al in de VS). De F-35 is een belangrijk middel in de zich ontwikkelende strategie voor het doorbreken van de militaire verdedigingssystemen van vijanden van het Westen, met name Iran, Rusland en China. Die landen ontwikkelen nu een defensieve strategie om hun vijanden de toegang te ontzeggen, in militaire kringen anti-access/areal denial (AA /AD) wordt genoemd.

China verandert snel in de belangrijkste tegenstander voor de VS en daarmee de bondgenoten. Dat klinkt misschien als een kwestie die grotendeels in Azië speelt, maar de NAVO brengt het heel dichtbij. “Sommigen maken zich zorgen over de omvang van China – en ja, China is groot, dat is zo. Maar de NAVO – die een gezamenlijke bevolking van één miljard mensen heeft, Europa en Noord-Amerika samen - is pas echt een groot. Het is een bondgenootschap, dat in staat is om alle bedreigingen en uitdagingen aan te gaan waarmee we in de wereld van vandaag geconfronteerd worden. Dat wil zeggen, zolang we samen optrekken,” verklaarde Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van de NAVO onlangs. Hij maakt van Beijing een gelegenheidsargument om alle NAVO-leden aan boord te houden.

China aanvallen 

De F-35, met name de marine-versies, zullen behoren tot de belangrijkste wapens om de uitgebreide Chinese grensverdediging te verbreken. China heeft een dichtbevolkte kustlijn van 14.500 km en ligt zeer dicht bij de Japanse Zee. Daarom is een deel van de nieuwe Koude Oorlogsstrategie tegen China erop gericht om het land vanaf zee binnen te vallen. Kustverdediging is minder onschuldig dan het klinkt. De meest bekende Chinese kustverdediging zijn de ketens van eilanden die China moten verdedigen in geval van buitenlandse militaire interventie of conflict (zie kaart).

“De F-35 is gebouwd om de meest bewaakte luchtruimten ter wereld te bereiken en de klus te klaren” aldus de Business Insider. De National Interest rapporteerde dat de F-35 de meest geavanceerde straaljager in de Chinese luchtmacht, de J-20 Stealth Fighter, overvleugeld (hoewel dit bericht mogelijk gepubliceerd is ter ondersteuning van de lobby voor hogere budgetten door wapenfabrikant Lockheed Martin). Een recente militaire oefening toont een “toename van de dodelijke effectiviteit van geïntegreerd amfibische inzet” volgens commandant kolonel Robert Brodie van een marine interventie-eenheid. Militair maritiem vermogen is essentieel bij het “breken van de grote muren” van landen als China.

Productie

De productie van de F-35 is voornamelijk een Amerikaanse aangelegenheid. Maar ook in Europa wordt er gewerkt aan de marineversies van deze stealth-jager. Al in 2007 verklaarde Lockheed dat de F-35B “onderdelen en systemen bevat van alle negen F-35 deelnemende landen - Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Italië, Nederland, Turkije, Canada, Australië, Denemarken en Noorwegen - inclusief de bekabeling, geproduceerd door Stork Fokker-Elmo uit Nederland.” Het snelle opstijgen en vertikale landen (VSTOL) van de F-35B wordt bijvoorbeeld mogelijk gemaakt door een Rolls-Royce aangedreven liftvoortstuwingsysteem en een motor die 90 graden kan draaien. Deze wordt geproduceerd op de locatie bij Bristol van Rolls Royce.

Cameri in Noord-Italië “heeft de enige F-35B-productiecapaciteit buiten de Verenigde Staten. Het zal de 60 Italiaanse F-35A en 30 F-35B's assembleren.” De eerste F-35B werd in januari 2018 overhandigd aan Italië.

De Amerikaanse F-35 programmamanager, luitenant-generaal Christopher Bogdan wees op het feit dat de haak (tailhook of arrestor hook) waarmee het dek gegrepen wordt- essentieel voor landingen bij vliegdekschepen - voor de F-35 marineversie niet werkte. Zijn baas gaf toen de opdracht ze te herontwerpen aan het Nederlandse Fokker. Dit ontwierp een tailhook die wél afdoende werkte: “GKN Fokker Landing Gear Business in Helmond heeft het tailhook systeem van de F-35C ontworpen, ontwikkeld en geproduceerd, het is steviger en verbeterd” aldus het bedrijf met trots op zijn website. Fokker werkt mee aan alle F-35 varianten, zowel de A als de B en C-versie. (Fokker Helmond produceert ook de haken voor de Reaper-drones.)

F-35 Lightning II op marine schepen
Land
Aantal
Scheepstype
Klasse
B en C
VS
11
Nucleair aangdreven vliegdekschepen
Nimitz klasse (10)
Gerald R. Ford klasse (1)

10 (+9)
Amfibische aanvalsschepen
America klasse (2; geplan 11)
Wasp klasse (8)
F-35B
Japan
2
Helikopter destroyers
Izumo klasse
F-35B
Zuid-Korea
1+1
Amfibische aanvalsschepen
Dokdo klasse
F-35B (studie, zie Defense News)
https://bit.ly/2QgxXMp
VK
2
vliegdekschip
Queen Elizabeth (1 +1)
F-35B
Italië
1
vliegdekschip
Cavour
F-35B
Spanje
1
Amfibische aanvalsschip/
vliegdekschip
Juan Carlos I
Mogelijk F-35B (als vervanging voor de Harrier gevevechtsvliegtuigen, zie GlobalSecurity) https://bit.ly/2wcISxD
Turkije

Licht vliegdekschip/
helikopter landingsschip
Anadolu
(aangepaste Juan Carlos)
Mogelijk F-35B (maar vanwege onenigheid tussen VS en Turkije onduidelijk)

dinsdag 21 mei 2019

F-35: crowbar to break Chinese border defences

USS Wasp (LHD-1) operating in South China Sea.




There are 3 different types of the F-35: the A, B and C variants. Most countries buy the F-35A, the lastest generation of a conventional fighter aircraft. The F-35B type has the capability for short take off and vertical landing (STOVL), which makes it a ideal type for short-field bases, small aircraft carriers and large amphibious ships. The C type is meant to be stationed on large aircraft carrier, of which only a handful sail the seven seas, most in the US Navy. The B type will be in use of Japanese, Italian and UK Navies. South Korea is studying if it will introduce them for its amphibious ships and in Australia debate is started on the adaptation of Canberra's major amphibious assault version for the F-35B fighters jets.

EU defence industries are involved in the production of all three types of the F-35, a fighter jet meant for the highest spectrum of military action; for breaking the first defence line.

More aircraft carriers

The two naval versions mean that the fighter can be distributed over a larger number of vessels, not only on real aircraft carriers, but also on helicopter carriers and large amphibious assault ships. This has financial as well as strategic advantages. Aircraft carriers cost a lot and are vulnerable. Using amphibious assault ships is increasing the number of de facto small aircraft carriers. It enables a wider number of ships to be used for employment of F-35's tasked with the destruction of coast defences needed to make an invasion possible. The US is following that path. Japan recently increased its order and will install the F-35B aboard its Izumo class helicopter carriers. A Chinese websites predicts the second Korean amphibious helicopter assault ship will be equipped with the F-35B. In Europe the UK and Italy bought them, and Spain and Turkey are potential customers.
Japan, although it recently lost a F-35 Lightning II fighter jet, increased its order for the naval variant earlier in 2019. Tokyo is so far the only US ally in Asia to own the F-35Bs. With these jets the Japanese navy conversed its amphibious assault ships into small aircraft carriers and turned the maritime defence force into a lethal navy. The conventional version of the F-35 is regionally in use with Australia, South Korea and Singapore.

New Adversary

It may sound as an Asia-Pacific affair, but the issue is nearer to us than we often realise. China is rapidly made into the most important adversary for the US and its allies. “Some are concerned about the size of China – well, China is big, that’s fair. But, NATO - meaning one billion people – Europe and North America together - is really a big Alliance, which is able to cope with all threats and challenges we face in the world today. As long as we stand together” Jens Stoltenberg, Secretary General of NATO recently stated, making Beijing an argument for all NATO members to stay aboard.

The old roman adagio si vis pacem, para bellum (If you want peace, prepare for war) is followed closely by NATO and its Asian allies with the development of the most costly weapon system ever (valued in trillions). The F-35 is part of emerging military strategies for breaking through the military defence systems of enemies of the West, notably Iran, Russia and China. Those countries have embarked on a defensive strategy which the military calls anti-access/area denial (AA/AD).

Strategy

The F-35, especially the naval versions, will belong to the major weapons to break Chinese extended border defences. China has a densely populated coastline of 14,500 km and is very close to the Sea of Japan. Therefore part of the new Cold War on China strategy is focussed on entering it from the sea. China is strengthening its coastal defences. The most well-known are the chains of islands China sees as its defence in case of foreign military intervention or conflict (see map).

“The F-35 was built to penetrate the most guarded airspaces in the world and get the job done,” stated the Business Insider. And the National Interest advertised the F-35 as dominant over the most advanced jet in China's inventory, the J-20 Stealth Fighter (although this may also be published to support the aim for higher budgets for Lockheed). A recent military exercise demonstrated an “increase in lethality and integrated amphibious capability,” according to commander Col. Robert Brodie of a marine expeditionary unit. Naval maritime capabilities are essential in “breaking the great walls” of countries like China.

Production

Production of the F-35 is mainly a US affair. But also in Europe, work is done on the naval versions of the stealth fighter. Already in 2007 Lockheed stated that the F-35B “incorporates parts and systems from all nine F-35 participant countries -- United States, Britain, Italy, the Netherlands, Turkey, Canada, Australia, Denmark and Norway) -- including the wiring harness, produced by Stork Fokker-Elmo of the Netherlands.” The F-35B STOVL operation is for example made possible through the Rolls-Royce shaft-driven lift fan propulsion system and an engine that can swivel 90 degrees when in short takeoff/vertical landing mode is produced at the Bristol site of Rolls Royce.
Cameri in northern Italy “has the only F-35B production capability outside the United States. It will assemble the 60 Italian F-35A[6]s and 30 F-35Bs.” The first F-35B was handed to Italy in January 2018.

F-35 Program Executive Officer US Lt. Gen. Christopher Bogdan pointed to the fact that the arrestor hook – essential for landings at aircraft carriers - for the F-35 Navy version did not work. His office handed the redesign authority for the system over to Fokker and it delivered a version which worked. “GKN Fokker Landing Gear Business in Helmond has designed, developed and produced the F-35C’s arresting hook system, which was redesigned with additional stiffness and revised shaping,” the company proudly advertised at its website. In general work packages it encompass the three variants: A, B and C. (Fokker Helmond is now also producing the arrestor hooks for the Reaper drones.)

F-35 Lightning II on naval vessels
Country
No.
Vessel type
class
B and C
US
11
Nuclear-powered
aircraft carriers
Nimitz class (10)
Gerald R. Ford class (1)

10 (+9)
amphibious assault ships
America class (2; planned 11)
Wasp class (8)
F-35B
Japan
2
helicopter destroyers
Izumo-class
F-35B
Rep. of Korea
1+1
amphibious assault ship
Dokdo-class 
F-35B (studied, see Defense News)
UK
2
Aircraft carrier
Queen Elizabeth (1 +1)
F-35B
Italy
1
aircraft carrier
Cavour
F-35B
Spain
1
amphibious assault ship/aircraft carrier
Juan Carlos I
Potential F-35B (as replace for Harrier, see GlobalSecurity)
Turkey

Light Aircraft Carrier/
Landing helicopter Deck
Anadolu
(adapted Juan Carlos)
Potential F-35B (but because of political turmoil between US and Turkey not clear)

Geschreven voor Stop Wapenhandel.

maandag 13 mei 2019

Shoot! on Yemen

Updated: May 13, 2019.

The Saudi's lost over 20 Abraham tanks during the war in Yemen. A flow of supplemental tanks goes from the US to the Arabian peninsular and deployment of them in the Yemen war continues, reports and video's show.

February last year the Pentagon issued a contract for the modification of systems and technical support for the Abrams and its derivatives of Australia, UAE and Saudi Arabia. The contract will be completed in february 28 of 2018.

Work will be performed in Michigan, Texas, Georgia and in Germany and the Netherlands. The US$ 60 million (€ 50 million) project fits into the Foreign Military Sales (FMS) program. FMS is “a form of security assistance authorized by the Arms Export Control Act and a fundamental tool of U.S. foreign policy.”

General Dynamics Land Systems was the main contract partner. Which companies in Germany and the Netherlands are involved is not mentioned. On the Dutch site there are however previous contracts on the Abrams. Thales Huizen delivered internal SOTAS communication systems for tanks to the Saudi's.

Stop Wapenhandel was told by a Thales employee that the company was still providing these 'baby phones' – as they are called internally - for the Saudi's in the summer of 2017. So presumably this is the work performed in the Netherlands. If not, it is on the Parliament to ask and the Government to tell how the Netherlands is supporting the Saudi's in their Yemen war.

The Sotas systems are not classified as military systems. Although:
  • this contact is part of a Foreign Military Sales project,
  • it is paid by U.S. Army Contracting Command,
  • the Saudi tanks are fighting in Yemen,
  • they were part of the Saudi military intervention in Bahrain in 2011, and
  • the Dutch Goverment regarded Sotas until 2011 as military communication, because a large number of military assets and helmets could be connected to it.

Thales itself advertises it as: “SOTAS is the central element between all operational communication inside and between personnel, vehicles and command posts and connects, integrates, shares and provides images. SOTAS realises in this way a networked enironment awareness and improves the effectiveness of a mission.” The system is also suitable for smaller vehicles. “The new generation of Sotas Vehicle Systems is designed to bring real operational advantages to the highly mobile vehicle domain” communicates Thales.

Still according to the Dutch government the battle-proven Sotas Vehicle Systems  lacks specific military characteristics and thus it does not fall under the Dutch export control. The Dutch government provided Thales with a declaration Sotas is a non-strategic good, a company spokesperson declared in 2016. So it is left to the Thales company conscience if it continues selling its equipment to a brutal force. The command to shoot on Yemeni cities will be transmitted by this 'non-military' technology. We all know the resulting pictures of this command.

MB January 2018
Written for Stop Wapenhandel

Addition from letter Ministers FA Kaag en Blok of April 2019: "seen the number of communication sets delivered to the US producer of the tanks can be deduced that is very well possible that this communication technology also has operationally been used by tanks in the inventories of Saudi Arabia. The investigation is finalised by these results."