Posts tonen met het label werving. Alle posts tonen
Posts tonen met het label werving. Alle posts tonen

vrijdag 8 maart 2013

Glazen plafond of militair drijfzand?


“Je moet man zijn (er zit één vrouw tussen de twaalf kandidaten) en op jaren (gemiddelde leeftijd 63, jongste kandidaat 53 Anne Lauvergeon, de vrouw in het gezelschap). Hoe gaat het dit jaar met EADS?,” schreef ik onlangs op Facebook naar aanleiding van een berichtje over de kandidaten voor een post als CEO bij the European Aeronautics Defence & Space N.V. (EADS)

Meteen een reactie van Wendela de Vries:
Let op: de dames zijn in opkomst. Niet alleen bij EADS, niet alleen 'onze' minister van defensie, ook Linda Hudson, president & CEO van BAE Systems.

Op twitter kwam ik een berichtje (@Major1665) tegen dat vrouwen op de huishoudbeurs veel interesse en enthousiasme aan de dag legden voor werken bij Defensie. Een mannenbolwerk wordt geslecht bij gebrek aan kanonnenvoer met ballen.

In aanloop naar 8 maart spaarde ik berichtjes over vrouwen en militarisme. Eén van de berichtjes ging over Afghaanse vrouwen die zijn opgeleid tot helikopterpiloot door de VS, maar geen emplooi voor hen in Afghanistan. Daar vliegen de mannen. (Zoals in zoveel landen.) Jammer van het geld, maar ook in de VS zijn gevechtsfuncties pas kortgeleden opengesteld voor vrouwen. Dat leidde tot gejuich in Foreign Policy: Well done, Mr. Secretary!

Het is natuurlijk mooi dat mannen uit hun militaire posities worden verdrongen en functies beter over de seksen worden verdeeld. Maar het is nog niet zo lang geleden dat er groepen feministes bestonden die actie voerden bij militaire bases. Ze vonden dat een carrière in het leger helemaal niets te maken had met feminisme. Het was de tijd dat niet het vooral het glazenplafond, maar een patriarchale, competitieve, op winst beluste maatschappij het moest ontgelden in hun ogen. Het leger was daarvan de steunpilaar, niet een opstapje voor een meid. Google op feminisme en antimilitarisme en je vindt nog steeds veel artikelen en berichten over de verbanden tussen beide. Zoals:

Gender, Feminism and Masculinity in Anti-Militarism
FOCUSING ON THE CONSCIENTIOUS OBJECTION MOVEMENT IN SOUTH KOREA
Insook Kwon
International Feminist Journal of Politics
2 nov 2012

**********

The Ex & Tom Cora – Stupid Competitions
She don't wear high heels...
For the feet or the heart -
She won't act weak while she's strong.
She don't care if she's older than young.
She don't count calories like sheep.
She likes to eat whenever she likes to eat.
She won't smile when she's feeling bad,
to be the likeable woman who makes everybody glad.

When instructions for success are written by sharks,
unhappiness and grief is what that living marks.
So many women went that route before...
Stupid competitions, it's not worth living for.

Stop stupid competitions...
Stop stupid competitions...
She don't count calories like sheep.
She likes to eat whenever she likes to eat.
She won't smile when she's feeling bad,
to be the likeable woman who makes everybody glad.
When instructions for success are written by sharks,
unhappiness and grief is what that living marks.
So many women went that route before...
Stupid competitions, it's not worth living for.

Stop stupid competitions...
Stop stupid competitions...
When instructions for success are written by sharks,
unhappiness and grief is what that living marks.
So many women went that route before...
Stupid competitions, it's not worth living for.
Stop stupid competitions...
Stop stupid competitions...
Stop stupid competitions...
Stop stupid competitions...


Eerdere 8 maart stukken:http://broekstukken.blogspot.nl/search/label/8%20maart%20vrouwendag






woensdag 12 januari 2011

“Capitalism ___________ Everywhere”

De discjockey van dienst tijdens de top-2000 draaide speciaal voor de troepen in Uruzgan ‘Bright side of the road’ door Van Morrison (nr. 773). Dat de kant van de weg in Uruzgan een weinig amusante betekenis heeft, drong blijkbaar niet door tot vrolijke Frans uit Hilversum. De solidariteit strekt zich uit over holle frasen, kennis van de situatie en de bermbom hoort daar niet bij.

Dit is de inleiding van een column die ik ik op 31 december 2007 schreef en publiceerde. Een reactie van Hans de Koning op Combat proven (deel 2) deed me besluiten deze hier te publiceren.

Niet alleen vanwege het directe verband, ook in het algemeen doet ‘de bright side’ geen recht aan de situatie binnen het Nederlandse leger. Defensie heeft een groot deel van haar wapens in de verkoop gezet om de missie in Uruzgan financieel vol te kunnen houden.
De uitstroom van soldaten is groter dan de instroom en dat al jaren. Resultaat vijftien procent van de vacatures zijn niet gevuld.

Discjockeys zijn enthousiaster over Defensie dan de militairen zelf, blijkt. Defensie heeft al overeenkomsten gesloten met Sociale Zaken en Onderwijs om de instroom te vergroten. Onderzocht wordt of het soelaas biedt jongeren met een instabiele gezinssituatie 24-uursopvang te geven, met het doel een verhoogde instroom vanuit deze groep.

Een andere werkwijze om de personeelstekorten op te lossen is het inhuren van personeel van civiele ondernemingen die militaire taken verrichten. Deze bedrijven worden doorgaans Private Military Companies (PMC’s) genoemd. Blackwater is na het schandaal van een paar maanden geleden de bekendste.

Nederlandse officieren staan niet te juichen over de huur van deze diensten. Logistieke en militaire taken worden “daadwerkelijk verzorgd door de firma’s Halliburton en Blackwater … met de bekende bloedige missers. (…) samenwerking met dit soort firma’s ondergraaft het draagvlak voor de missie in de eigen maatschappij en bij de militairen. (…) Tenslotte kent de inzet van civiele firma’s (voor bijvoorbeeld onderhoud) in crisisgebieden zo zijn beperkingen; zo wilde Fokker geen onderhoud uitvoeren aan de F-27 in het gevaarlijke Cambodja (1991)”, aldus een redactioneel artikel in Carré, het maandblad van de Nederlandse Officieren Vereniging.

Ook in een door de Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV) gepubliceerd rapport (‘De inhuur van private militaire bedrijven een kwestie van verantwoordelijkheid,’ nr. 59, 12/2007) komt de onbetrouwbaarheid van de civiele bedrijven voor militaire diensten aan de orde. Ze vallen niet onder de krijgstucht, ze kunnen taken weigeren en in het heetst van de strijd zijn ze eerder een blok aan het been dan een hulp.

Desondanks neemt het uitbesteden van militaire taken steeds grotere vormen aan. In Irak zitten er momenteel 180.000, waarvan 30.000 gewapende beveiligers. Jaarlijks geven zowel het Pentagon als het State Department 4 miljard dollar uit aan PMC’s. Nederland huurt steeds meer civiele bedrijven in voor taken in Afghanistan, waaronder bijvoorbeeld Dyncorp, het bedrijf dat vooral bekend is geworden van het platsproeien van de cocavelden in Colombia en in Bosnië door illegale wapenhandel en handel in vrouwen en kinderen.

In het AIV-rapport staat ook de belangrijkste kritiek op het privatiseren van het militaire bedrijf, nl.: “Contractors zijn er in de eerste plaats op uit om hun aandeelhouders tevreden te stellen en niet om louter een hoger politiek belang te dienen. Integendeel, de private militaire industrie gedijt juist bij internationale spanningen,” aldus het AIV.

Eimert van Middelkoop verwoorde een paar jaar geleden op een bijeenkomst van het IKV ook zijn bedenkingen tegen de inzet van PMC’s. In een Engelstalige toespraak stelde hij: “Capitalism is everywhere. Even in places or institutions where, by definition, you would not expect it. Now it seems even a threat for one of the basics in international political life: the Weberian notion of the monopoly of the legitimate use of violence that belongs to the state. Much of this monopoly no longer resides with the state in many countries of the so-called Developing World. The privatisation of warfare has for some time emerged as a force in regional security. It even presents itself as an alternative for the traditional role of the international peacekeeper from institutions like the UN,” dit volgens de huidige bungelende Minister van Defensie.

Niet alleen filosoof Weber ook de apostel Paulus was hier helder in en bevooroordeeld als ik ben lijkt mij die eerder het pad van Eimert te kruisen. In zijn brief aan de Romeinen (13:3-4) schrijft Paulus: “Wie doet wat goed is heeft van de gezagsdragers niets te vrezen, alleen wie doet wat slecht is. U wilt niets van de overheid te vrezen hebben? Doe dan wat goed is en ze zal u prijzen, want ze staat in dienst van God en is er voor uw welzijn. Maar wanneer u doet wat slecht is, kunt u haar beter vrezen: ze voert het zwaard niet voor niets, want ze staat in dienst van God, en door hem die het slechte doet zijn verdiende straf te geven, toont ze Gods toorn.” Ook hier een duidelijke rolverdeling. Van Middelkoop moet ook hier zijn kritiek in slikken en zijn principes offeren aan de mamon van het regeringscompromis. Daarmee ruilt de Christen Unie niet alleen weer een degelijke en principiële politiek in voor opportunisme, maar veel belangrijker doet ook een aanslag op een politiek die goed is voor vrede en veiligheid in de wereld.

Terug naar die DJ van de top-2000: ‘Dancing in the dark,’ van Bruce Springsteen (nr. 236) was wat mij betreft toepasselijker geweest en zou meer recht hebben gedaan aan de positie van de Nederlandse militairen in Uruzgan.

(2007-12-31 met een paar aanpassingen)


Toevoeging 31 december 2009:
The he Regulatory Context of Private Military and Security Services in the Netherlands, Guido den Dekker, Utrecht

dinsdag 11 januari 2011

waskracht of slagkracht

Er is een krant in Nederland zonder redactioneel beleid. Tenminste de ene dag is het beleid progressief of vredelievend, de andere dag wordt de voorpagina omgetoverd tot een pamflet voor meer troepen naar Afghanistan en verlenging van de missie. Het gaat om Dagblad de Pers. Als krantje erbij doet het mij wel goed, de dagelijkse verrassing in de trein.

Deze week krijgt in De Pers de infrastructuur in de VS, een forse onvoldoende op pagina 9. Instortende bruggen en een falend elektriciteitsnetwerk, zomaar wat voorbeelden uit het land van de onbegrensde mogelijkheden. De oorzaak wordt door De Pers gezocht in de torenhoge uitgaven voor Defensie: “De Verenigde Staten geven ongeveer evenveel geld uit aan defensie als alle andere landen van de wereld samen.” Het is het onderdeel van de rijksbegroting waarop niet wordt bezuinigd. Vorige week las ik elders dat de staatsschuld inmiddels 9,1 biljoen oftewel 9.100 miljard dollar is. Dat is niet alleen een gevolg van de grote militaire uitgaven, inkopen van privé soldaten bij Halliburton en Blackwater, wapens van Lockheed Martin en Boeing, maar deze uitgaven springen wat mij betreft het meest in het oog.

De enige actuele aanleiding voor de schrobbering in De Pers aan het adres van de VS die ik kon vinden was een rapport van de VN uit 2005 dat niet eens met name wordt genoemd, maar na even Googelen het UNDP Human Development Report 2005* blijkt te zijn. Kortom geen actueel artikel, maar toch veel frisser dan artikelen waarin de feiten van de vorige dag zijn verwerkt.

Terug naar Nederland. Aanstaande maandag staat het personeelsbeleid van Defensie op de agenda van de Tweede Kamer. Voorspelbare onderwerpen zijn het falende computer systeem SPEER, meer geld voor onze jongens en meisjes, en een beter uitzendbeleid.

Een onderwerp dat zeker aandacht zal krijgen is het verschil dat binnen Defensie wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen met kleine kinderen. Vrouwen met kinderen onder de vier jaar worden vrijgesteld van uitzending. Voor mannen geldt deze regeling niet Angelien Eijsink (PvdA) en Krista van Velzen (toevallig twee vrouwen?) kaarten dit vorig jaar aan en vonden een meerderheid voor het gelijktrekken hiervan. Er zijn veel argumenten om dit te doen. Kinderen van militairen hebben recht op een moeder én een vader. Vrouwen met kleine hummels onder de vier kunnen wel wat hulp in de huishouding van hun mannelijke partner gebruiken. Voor die mannen zelf is het ook niet slecht om hun kinderen, die zich iedere dag ontwikkelen, te zien opgroeien. Ook Defensie kan er baat bij hebben. Nu kappen veel jonge vaders met hun militaire loopbaan. Eén argument dat wordt gebruikt om de regeling niet in te voeren is: "Als de mogelijkheid bestaat en ik wil wel mee op missie dan krijg ik thuis ruzie.” Kortom meer loyaliteit voor de baas, Defensie, dan voor het eigen gezin.

Onlangs verscheen een studie gedaan in opdracht van het ministerie van Defensie dat gelijkschakeling niet mogelijk is. Er moeten dan 4900 extra militairen bij en dat is niet haalbaar. Staatssecretaris Van der Knaap, ooit nog eens heel hoog geëindigd aan de meetlat van Ciska Dresselhuys, mag zich graag de rol van een geëmancipeerd politicus aanmeten, maar als het erop aan komt gaat slagkracht, boven waskracht.

Overigens zou het wat mij betreft ‘t beste zijn als maandag een motie voor het terugtrekken van de troepen uit Afghanistan de meerderheid zou halen. Goed voor begrotingstekorten in de VS en bij het Nederlandse leger, goed voor vaders moeders en hun kroost, goed voor soldaten die nu met gevaar voor eigen leven en geestelijke gezondheid de NAVO overeindhouden en burgers doden, beter voor de Afghanen die al jaren van oorlog in oorlog rollen, en nu weer niet geholpen worden. Ben benieuwd of De Pers er nog wat mee doet.

Dit schreef ik in november 2007 voor konfrontatie.nl. De begrotingsdebatten komen er weer aan. Inmiddels is er een nog groter personeelsgebrek, nog minder reden om in de goede afloop van het Afghanistan verhaal te geloven, is er nog grotere tol op soldaten en hun familie getrokken en wordt er nog meer uitgegeven aan militaire zaken. In Nederland en in de VS. Een evenwichtig genderbeleid in het Nederlandse leger is onhaalbaar gebleken. Bovendien is Jack de Vries, de nieuwe staatssecretaris meer man onder de mannen dan zijn voorganger, Van der Knaap.

Geschreven voor Konfrontatie 2007-11-02

noten:
* HDR 2005, pagina 12. Bij het nalezen blijkt het uit zijn context gerukt en niet over de VS te gaan, maar een kniesoor die daarop let. Hierbij: “Development in poor countries is the front line in the battle for global peace and collective security. The problem with the current battle plan is an overdeveloped military strategy and an underdeveloped strategy for human security.”