De schade van de oorlog in Libië is nog niet eens opgeruimd als de volgende militaire interventie al weer gepland wordt. De Maghreb en het Nabije Oosten worden overspoeld met zware wapens, gesmokkeld vanuit de Libische arsenalen. Syrië is een belangrijke bestemming.
De BBC citeert de Groep Deskundigen van de VN-Veiligheidsraad die het wapenembargo in 2011 opgelegd aan Libië bewaakt. In april 2013 wijst de Groep op illegale transporten van "zware en lichte wapens, waaronder draagbare luchtverdedigingssystemen [MANPADS], kleine wapens en bijbehorende munitie, explosieven en mijnen . ( ... ) De forse omvang van sommige transporten en de logistiek die daarbij gebruikt worden doen het vermoeden reizen dat vertegenwoordigers van de Libische lokale autoriteiten ten minste op de hoogte zijn geweest van de transfers, als ze er al niet direct betrokken bij zijn." De situatie is nog erger.
Drie gevallen bewijzen de enorme omvang van de leveringen, de betrokkenheid van Qatar als een belangrijke leverancier, en dat nog meer overheden, ook westerse, betrokken zijn bij de illegale wapenleveranties.
Een
In april 2012 werd een schip, de Letfallah II, tegengehouden door de Libanese autoriteiten. Het schip verliet Misrata, Libië, een dag eerder op 14 april 2012. De VN-groep van deskundigen bevestigd dat geavanceerde wapensystemen en onderdelen daarvoor aan boord waren, zoals SA-7b luchtverdedigingssystemen en Milanraketten.
Als tijdens de aandeelhoudersvergadering van de grote Europese wapenproducent EADS, dat een belangrijke deelnemer is in MBDA - de producent van de Milan raketten - CEO Tom Enders gevraagd wordt of hij de Groep kan informeren uit welk land de gevonden raketten komen, wuift hij elke verantwoordelijkheid weg. Enders stelt, op zijn bekende arrogante manier, dat overheden die informatie moeten verstrekken en niet bedrijven. Maar ook de Franse overheid gaf de informatie niet, toen daar door de VN-groep om gevraagd werd. Wapenexportbeleid en ethische bedrijfspolitiek worden gemakkelijk vergeten als het het in hun belang is de duistere wereld van de wapenhandel af te dekken.
Twee
In december 2012 verklaarde de VN dat Libië, Qatar en Saoedi-Arabië de belangrijkste bronnen waren voor wapenleveranties aan Syrië (zie). Laten we ons focussen op Qatar: Het laatste geval van het bewapenen van Syrische strijders door Qatar is een paar weken geleden gemeld, op 28 augustus, door Jane 's Defence Weekly. Het Weekblad schrijft dat het FN-6 MANPADS levert aan de Syrische rebellen. (Zie voor meer informatie over MANPADS in Syrië de Rogueadventurer.) Er zijn veel meer gevallen van Qataarse betrokkenheid bij (illegale) wapenexporten naar Syrische strijders . De VN-Groep van Deskundigen vond een doos met .50 munitie in de Letfallah, die was verzonden naar de strijdkrachten van Qatar. Het panel vond Belgische FN-aanvalsgeweren onderweg naar Syrië. Deze geweren waren oorspronkelijk verkocht aan Qatar rond 1980, zo meldde FN, het bedrijf uit Luik. De autoriteiten van Qatar ontkenden alles. Overheden kunnen zeer onbehulpzaam om illegale wapenleveranties te traceren.
Drie
De laatste explosieve informatie over illegale wapensmokkel naar Syrië komt uit de Amerikaanse ambassade in Benghazi. CNN onthulde dat op het moment dat de ambassade werd aangevallen in augustus 2012 (waarbij vier mensen werden gedood, waaronder de Amerikaanse ambassadeur Stevens ), CIA- personeel bezig was SA-7 raketten naar Syrië te smokkelen, zo werd tenminste gespeculelerd op Capitol Hill. De levering werden in mei dit jaar ook al genoemd in verschillende bronnen. Een van de talrijke twitter reacties op dit verhulde staaltje illegale wapenhandel door een overheidsorgaan was: "Dus in plaats van Iran-Contra, hebben wij nu Libië en Syrië gunrunning." (Als je te jong bent om te hebben gehoord over de Iran-Contra-schandaal, Gooogle het.)
Op 6 september, heeft het Verenigd Koninkrijk een nieuw wapenexportbeleid met betrekking tot Syrië. Deze zogenaamde Export Control (Syria Sanctions ) Order 2013 zorgt ervoor dat Syrië niet meer op de lijst met gecontroleerde bestemmingen staat. Hierdoor kan de overheid leveringen aan de Free Syrian Army en andere groepen goedkeuren, zonder daarbij de wapenexportregelingen te schenden. Het opent daarmee een nieuw en dit maal legale weg voor bewapening van Syrische oppositiegroepen. (Voor een lijstje argumenten tegen dit beleid en zaken die juist wel moeten gebeuren zie.) Het legaal maken wat illegaal was veranderd de situatie de jure maar niet de facto. Wapens zullen nog steeds van conflict naar conflict reizen en olie op het vuur betekenen. En de oorlog in Syrië zal alleen maar meer wapens toevoegen aan de enorme hoeveelheden die nu al in de regio zijn. Op naar de volgende oorlog of reden voor meer omzichtigheid?
Het Europees wapenembargo voor Syrië staat onder druk.
Aanstaande donderdag zal de Britse minister van Buitenlandse Zaken
Hague zijn Europese collega's proberen te overtuigen van de
noodzaak van een de restrictie op het leveren van militaire
goederen. Londen wil zo snel mogelijk radar en
afluistertechnologie, nachtzichtapparatuur, kogelwerende vesten en
helmen leveren aan Syrische oppositiegroepen. Dit is een zeer
onverstandige stap die alleen maar zal leiden tot verdere
escalatie en verlenging van de burgeroorlog.
Reeds in november 2012 pleitte het Verenigd Koninkrijk, samen
met Frankrijk, voor opheffing van het embargo. Duitsland vetode
dit voornemen, maar ook een aantal kleinere EU-landen waren het
niet met dit voornemen eens. Daarop werd besloten het embargo in
te stellen voor slechts drie maanden, zodat een nieuwe overweging
nieuwe kansen voor wapenleveranties kon geven. Het Verenigd
Koninkrijk hoopt dit keer wel gesteund te worden door Duitsland.
Vermoed wordt dat Londen de Turkse grensovergangen wil
gebruiken voor de leveringen. Het wordt daar druk. Het is een
publiek geheim dat wapens uit Qatar en Saoedi-Arabië over die
grenzen naar Syrië gaan. En in juni meldde de New York Times dat
ook de CIA de grensposten gebruikt voor geheime wapenleveringen.
Wie precies de rebellen zijn die worden bewapend, en wat ze willen
met Syrië, is volstrekt onduidelijk. Er worden wapens geleverd
tegen Assad, maar wat gebeurt er met die wapens als Assad van het
toneel verdwijnt?
Hoewel de Russische vicepremier Dimitri Rogozin oktober 2012 op
de Russische TV stelde dat “het een slechte oplossing is om
vuur met benzine te doven,” is Rusland nog steeds de
grootste wapenleverancier aan Syrië. De Russische wapens worden
vermoedelijk via de Middellandse Zee geleverd. Moskou beweert dat
het alleen gaat om leveranties van al eerder afgesloten
contracten.
De Britse premier Cameron zei afgelopen december in verband met
Syrië: “In plaats van te kijken wat niet kunnen doen, moeten we
kijken wat wel kunnen doen.” Maar nog meer wapens naar een toch al
explosieve regio is wel het slechtste wat Europa kan doen. In
plaats van het leveren van wapens en militaire goederen kan de EU
zich beter inzetten op een andere diplomatie, zoals het opvoeren
van de druk op Rusland om alle wapenleveringen, nieuwe én oude –
te stoppen. Ook moet van Qatar en Saoedi Arabië geëist worden dat ze stoppen met het leveren van wapens. Daarbij
moeten landen als Turkije hun grenzen voor wapenleveranties sluiten. Met het stoppen van de wapentoevoer is het conflict niet
opgelost. Door er mee door te gaan wordt het conflict alleen maar
dieper, groter en langer.
On this blog information is collected about arms in Syria and neighbouring countries and cartoons are used as illustrations. Broekstukken is not agreeing with all text and pictures, but reproducing them as a service to readers.
Israel's attack on Syria shows how volatile this conflict is. A political solution is now urgent, by Jonathan SteeleThe Guardian,
Russia will on Tuesday land two planes in Lebanon to evacuate more than 100 of its citizens from Syria, in a significant blow to the credibility of Bashar al-Assad’s regime.
Along with Iran, Russia has been the main ally of Mr Assad since the start of the conflict in March 2011. It has remained Syria’s biggest arms supplier and maintained a small naval base on Syria’s Mediterranean coast at Tartus. Moscow has routinely used its veto power at the United Nations Security Council to shield his regime from sanctions.
While the Al-Nusrah Front has influence in the rural areas of Aleppo and Idlib, the Aleppo-based Al-Faruq Brigades is considered one of the most important Syrian fighter factions "owing to the heavy arms it had seized from the 46th Regiment, which fell under the control of the opposition two months ago," according to leading sources close to Al-Faruq [Brigades]. Sources have told Al-Sharq al-Awsat that this battalion "possesses [Russian-made anti-tank] Metis missiles. It fired some of them on the Police Academy during the last battle at the academy, under the leadership of Captain Ammar Sa'd-al-Din. It also has the 130-mm Howitzers. It took part in shelling the Idlib-based Taftanaz Military Airport during the siege before the airport was taken over yesterday."
Assassination of key Syrian rebel figure draws fears of infighting, Text of report by Saudi-owned leading pan-Arab daily Al-Sharq al-Awsat website on January, Supplied by BBC Worldwide Monitoring, January 18, 2013
Lebanon minister’s convoy attacked, 11 wounded
January 18, 2013 12:25 PM (Last updated: January 18, 2013 06:45 PM)
By Misbah al-Ali
The Daily Star
The Army has deployed in the area on several occasions over clashes between supporters and opponents of the Syrian government, but Charbel said the “issue was bigger than the military, security forces and the Lebanese government.”
In an earlier chat with reporters at Karami's residence, Charbel said political cover should be lifted from gunmen in the city.
“When [political] cover is lifted then we can resolve the issue of armed individuals,” he said.
Charbel said the incident was a result of shortcomings by the government and security forces but said political figures could no longer control their supporters who he said were heavily armed.
Hoe ver reiken Patriots?
Over het bereik van de Patriotsystemen meldt nrc.next (8 januari) het volgende: ,,Defensie stelt officieel dat de Patriot PAC-3 niet hoger komt dan 20 kilometer en niet verder dan 60 kilometer. Onafhankelijke bronnen zeggen echter dat de PAC-3 meer kan: een ballistische raket op 30 kilometer hoogte raken en op 160 kilometer afstand gevechtsvliegtuigen en kruisraketten raken".
Naar aanleiding van de Turkijemissie werden feitelijke vragen gesteld over het effectieve horizontale en verticale bereik van de Nederlandse, Duitse en Amerikaanse Patriots. De regering schreef: ,,Het begrip 'effectief bereik' slaat op het bereik waarbinnen een onderschepping door een Patriotraket op effectieve wijze kan plaatsvinden. Dit gebied is vanwege de afstand van de locatie van de Nederlandse systemen tot aan de grens met Syrië beperkt tot Turks grondgebied".
Als de informatie van uw onafhankelijke bron klopt, dan is het antwoord van de regering op de feitelijke Kamervragen op zijn minst misleidend. Dat is relevant omdat hieruit volgt dat vanuit de huidige plaatsingslocatie een no-fly zone kan worden ingesteld boven Syrisch grondgebied.
Karel Koster (Wetenschappelijk bureau SP, Brieven, NRC.Next, 17 januari 2013.
Australia has effectively ruled out any contribution to arming the rebels. Mr Hague played down any suggestion of a difference of opinion between Australia and Britain, saying an end to the arms embargo merely gave "flexibility" to send life-saving equipment such as body armour or chemical detection equipment to the rebels."But how much we want to use that flexibility will depend on the situation. Our efforts are directed to a peaceful diplomatic and political solution in Syria. We don't believe there is a solution from the military victory of one side over another. That would leave Syria in an even more catastrophic position."Senator Carr said that Australia would present its plan for protecting medical workers and ensuring access to hospitals in Syria to the United Nations Security Council on Friday.
David Wroe, 'Perfect storm' fears on Middle East', The Age (Melbourne, Australia), 18 januari 2013.
15 januari 2013
Recently, Sakr 122mm cargo rockets and their submunitions have been ‘Grad
’, or ‘hail’) and other 122mm systems such as the Chinese Type 81 SPRL and Egyptian RL-21 and RC-21 launch vehicles. These surface-to-surface multiple rocket launcher systems are not designed for precise fires, but instead target wide areas; this effect is, of course, even more pronounced when firing submunition-dispensing rockets from these systems. Despite multiple reports to the contrary, these munitions are not Iranian, but were produced in Egypt at the Sakr Factory for Development Industries, a subsidiary of the Egyptian Arab Organization for Industrialization(AOI). The AOI logo can be seen very clearly on the rocket in the video below, and the full name along with ‘Sakr Factory’ can be seen printed on the rockets in Arabic in the images at the bottom of this article.Van: 2013/01/15/sakr-122mm-cargo-rockets-submunitions-in-syria/
Zie ook: http://www.hrw.org/news/2013/01/14/syria-army-using-new-type-cluster-munition
14 januari 2013
Arm Syrian insurgents, says Rudd; Australia-British talks
Former prime minister Kevin Rudd says the international community should consider arming Syrian rebels in a bid to end its bloody civil war.
But the Gillard Government flatly rejected the idea that Australia might help supply the weapons and said it was only willing to provide medical aid to the war's victims.
Mr Rudd's comments come before the British defence and foreign secretaries meet Defence Minister Stephen Smith and Foreign Affairs Minister Bob Carr in Perth this week for talks on, Iran and regional security.
Mr Rudd, who has previously called for stronger action against the Syrian regime, said the world should deploy all available options to save lives.
If that means relevant states with the capacity to provide to the Syrian national coalition to protect themselves, then so be it, Mr Rudd said.
Last week, British Foreign Secretary William Hague said he would lobby the European Union to lift an Syria, which could open the way for Britain to provide weapons to Syrian rebels.
Syria is well past the point of being a humanitarian crisis, it is on the road to becoming a crime against humanity, Mr Rudd said.
12 januari 2013
BEIRUT: A Syrian rebel group that the US has labelled an affiliate of al-Qaeda in Iraq appears on the verge of overrunning a government airbase used to launch helicopter strikes against rebel-held areas in Syria's north.
According to the London-based Syrian Observatory for Human Rights, the offensive at Taftanaz, an airbase near the road that links the Syrian cities of Idlib and Aleppo, is being led by the Nusra Front, which the US State Department designated a terrorist organisation last month.
Ahrar al-Sham, another rebel group that, like the Nusra Front, wants to establish an Islamic state in Syria, is participating in the offensive, according to its internet postings.
A US State Department spokeswoman, Victoria Nuland, offered an upbeat assessment of the rebel advance on Thursday, saying the likely takeover of the base was a sign the abilities of the ''armed opposition'' were growing.
She did not acknowledge in her remarks the assault on the base was spearheaded by the Nusra Front. State Department spokesmen did not respond to later requests for comment.
The latest fighting came as Britain said it would urge the European Union to ''amend'' its arms embargo on Syria to allow equipment such as body armour and chemical detectors to be given to the rebel alliance.
Last November, Britain ensured that the EU arms embargo on Syria was extended for only three months instead of a year.
The British Foreign Secretary, William Hague, said when this measure comes up for renewal before March 1, it should be watered down to allow the option of supplying a broader range of non-lethal equipment.
''We should send a strong signal to [Syrian leader Bashar al-] Assad that all options are on the table. We will therefore seek to amend the EU sanctions so that the possibility of additional assistance is not closed off,'' he said.
Salih Musallam, head of the Kurdistan
Democratic Union party, which actually holds the reins of
power on the ground in the Kurdish areas in Syria, said:
"We, the Kurdish people,
were part of the Syrian revolution and are still in revolt against
the Syrian regime. From the beginning, the Kurds made the decision to
stick to a peaceful revolution while reserving the right to defend
themselves. This is what we have been doing in our areas up to this
day. Tens of thousands took to the streets and still take to the
streets in peaceful demonstrations in our areas. When the Syrian
regime forces attacked the demonstrators, we defended our people and
many of our people were martyred. Our basic decision was to refuse
arming the demonstrators because we realized from the beginning that
if we waged an armed revolution while the Syrian authorities and
security agencies had all types of weapons at their disposal, they
would handle the demonstrators and protesters with utmost savagery.
In terms of weapons, we were the weaker party and we were convinced
that if we entered armed struggle against the regime, we would
certainly need a foreign power to supply us with arms. We avoided
this because we did not want others to impose on us their will and
agenda as is happening today. It was not our fault, but the fault of
the other party. The party in the Arab areas was unable to maintain
the peaceful nature of the revolution, and some parties, particularly
Turkey, succeeded in dragging the rebels to the current situation.
Turkey succeeded in making the peaceful revolution deviate from its
path. What is happening today is deviation by the revolution from its
path and turning into a struggle for power. This situation makes us
fear the future. The revolution no longer demands freedom and
democracy; it is now struggle for power. There are people who want a
dictator to quit to replace him with another dictator."
De drie No's. De
Syrische Saraa Saleh studeerde architectuur in de havenstad Latakia
in het westen van Syrië. In 2001 kwam ze naar België om te studeren
aan de KU Leuven, waar ze een master en later een doctoraat over
Romeinse amfitheaters in Syrië behaalde aan de faculteit oosterse
studies. Nu werkt ze aan de faculteit Arabistiek en Islamkunde en het
Instituut voor Levende Talen van de KU Leuven. Sinds 2006 woont ze
met uitzondering van de zomermaanden permanent in België. MO* sprak
met haar over de situatie in Syrië: 'Ik geloof in de drie No's: neen
tegen tirannie, neen tegen geweld en neen tegen buitenlandse
(militaire) interventie.'
Egyptian authorities say that the six
anti-tank and anti-aircraft missiles they seized from alleged
smugglers headed for Gaza were of U.S. origin – but weapons
proliferation experts cast doubt on the claim.The weapons, which were
intercepted in the Sinai desert, were believed to have come from
Libya and to have been manufactured by U.S. firms, Egyptian security
sources told reporters.
But Peter Bouckaert of Human Rights
Watch, who tracked weapons in Libya after the fall of Gadhafi, said
he "was not aware of any American weapons in Libya neither from
the days of Gadhafi nor under the rebels."
"This is probably a
misidentification of weapons systems, confusing weapons made by NATO
allies such as France and Italy with U.S.-made weapons," said
Bouckaert.
De financiële waarde van de wapenhandel naar het Syrië van Assad ligt de afgelopen jaren tussen de 150 en 230 miljoen euro. De jaren daarvoor waren de leveringen veel kleiner. Het land heeft maar een beperkt aantal leveranciers: met stip op 1 is dat Rusland. Het land zal daar mee door gaan. Het wordt gevolgd door het fraaie span Wit-Rusland, Iran en Noord-Korea. (zie tabel 1)
Er was ook sprake van dat Zuid-Afrika wapens leverde, vooralsnog lijkt het erop alsof het alleen gaat om verstrekte exportvergunningen en verkoop pogingen.
Tabel 1: wapenexport naar Syrië,
2000-2011, 3 januari 2013
Noot:
Door afrondingen kunnen totalen afwijken van de afzonderlijke
cijfers.
Het
gaat bij die leveranties o.a. om een keur aan raketten. Daarbij
vallen de Scuds uit Noord-Korea op; en het feit dat Israël en de VS
konden voorkomen dat Rusland draagbare afvuursystemen leverde voor
luchtdoelraketten van het type SA-18-grouse. Verder zijn de afgelopen
tien jaar gevechtsvliegtuigen van de types MIG en Yakolev geleverd,
en kleine marineschepen (zie bijlage 1).
Spioneren
en hacken*
Niet
alleen de wapens bepalen het verloop van een moderne binnenlandse
oorlog. Ook door het controleren van communicatiemiddelen (zoals
telefoons en internetactiviteiten) van zijn burgers krijgt een
staat grip op zijn bevolking. En die middelen komen uit de Westerse
landen. Persbureau Bloomberg meldde
vorig jaar dat Blue Coat Systems Inc. (BCSI) en NetApp Inc uit de VS,
Qosmos SA uit Frankrijk, Sohos uit Engeland en het Duitse bedrijf UtimacoSafeware
AG software voor repressieve doeleinden leverden aan Syrië. Medewerkers
van het Italiaanse
AreaSpa hebben met deze geleverde technologie de infrastructuur opgezet die het Syrische regime in staat stelt vrijwel elke verzonden email en GSM-bericht te
onderscheppen. Vanuit de VS mocht niet aan Syrië geleverd worden,
maar leveranties aan Italië waren wel legaal. NetApp beweert dat ze
geen idee heeft hoe hun systemen vervolgens in Syrië terecht kwamen.
In februari kwam naar buiten dat Syrië technologie van het Ierse
bedrijf Cellusys gebruikt voor het filteren van telefoonberichten. De Europese Unie heeft zijn controle op de export van deze technologie in maart 2012 verscherpt. Momenteel komen vooral uit het Verenigd Koninkrijk geluiden dat men het embargo wil versoepen om de opstandelingen te voorzien van militaire goederen, mogelijk zelfs wapens.
Volgens een VN-rapport van eind december kwamen uit 29 landen grote aantallen buitenlandse strijders, grotendeels extremistische Salafisten, Syrië binnen. Ook wapens weten via de poreuze grenzen hun weg naar de rebellen te vinden. De drie belangrijkste bronnen zijn Libië, Saoedi-Arabië en Qatar. Op de site van New York Times journalist C.J Chivers staan daar legio voorbeelden van, zoals een kist met vermoedelijk kleinkaliber munitie die via Saoedi-Arabië naar Syrië is gegaan.
Turkije is op de hand van de rebellen in Syrië. Alhoewel naar eigen zeggen niet met wapenleveranties, maar de grenscontrole doet weinig om smokkel te voorkomen. Via de grensovergangen met Turkije komen wapens binnen die
uit Saoedi-Arabie en Qatar afkomstig zijn. NBC meldt eind juli
dat via de Turkse grens luchtdoelraketten de grens over gaan. The National uit de VAE komt met het verhaal dat veel in Turkije geproduceerde handvuurwapens opduiken in Syrië. In de New York Times stond in juni een artikel dat de CIA betrokken is bij het de grens over smokkelen van lichte en zwaardere handvuurwapens. Ook via Irak worden wapens Syrië binnengebracht. De grenzen tussen Irak en Syrië zijn zo lek als een mandje, aldus het Iraanse Press TV. In december 2012 maakte de Iraakse landmacht kalshnikovs en zware wapensals mortieren en zware machinegeweren buit
op smokkelaars, zo weet een Iraakse TV-zender.
Op een Iraanse site wordt gesteld dat Saoedi Arabië via Irak wapens Syrië binnen smokkelt. Een deel ervan blijft in Irak om daar de Saoedische positie te versterken.
Tabel 2: wapenexport Syrië, 2000-2011, 3 januari 2013
De Libanese grens ziet wapenhandel naar twee kanten. Het Syrische regime stuurt wapens naar Libanon. (zie Tabel 2) Het Vrije Syrische Leger (FSA) krijgt op
zijn beurt juist wapens via Libanon. Een paar maal zijn er wapens vanuit Libië onderschept.
Jordanië lijkt wel redelijk gesloten. De route was in juli 2012 niet populair. “De Jordaniërs hebben de meeste transporten van daar geblokkeerd,” aldus een opstandeling.
Verder is er sprake van dat - zoals in vrijwel ieder grootschalig conflict -
de rebellen wapens buitmaken op het regime, o.a. door het veroveren van bases en opslagplaatsen. Dat gebeurde ook vlak voor kerst afgelopen jaar. De buit bevatte toen onder meer geschut uit de Tweede Wereldoorlog dat nog in de orginele verpakking zat, maar ook een lading handvuurwapens. De wapens zijn verspreid over de regio Aleppo. Ook veroverden de rebellen recent een munitieopslagplaats in de buitenwijken van Aleppo. De vreugde was van korte duur; de gebouwen werden door het Syrische regime gebombardeerd, meldt de Saoedische nieuwszender Al Arabya.
Niet van alle wapens is bekend hoe ze in Syrië terecht zijn gekomen. Zo
is het de vraag waar de munitie vandaan kwam die eerder aangetroffen werd op een moederschip van Somalische piraten. Of de wie de partij Belgische FN-FAL geweren leverde die bij de FSA werd aangetroffen. In een artikel van de
journalist Damien Peeters wordt verondersteld dat Qatar een partij aan Libië leverde.
Dansen op de oorlog
Ook wapens uit Libië duiken nu bij het verzet in Syrië op (evenals in vele andere conflictgebieden in de regio). Het gaat daarbij onder andere om mobiel te lanceren luchtdoelraketten, zoals de Noord-Koreaanse F-7 en mogelijk de Russische PG-7VL
HEAT -7, zo stelt de Rogue Adventurer (die nauw samenwerkt met C.J.
Chivers van de New York Times) op zijn blog. In Libië is intern nog steeds sprake van een levensgevaarlijke situatie, waar strijdgroepen veelal de touwtjes in handen hebben. Libische wapens duiken op in heel Noord-Afrika, gaan van conflict naar conflict en staan een oplossing in de weg. Al eerder schreef ik over de effecten van de toevloed van Libische wapens op de situatie in Mali. In
Syrië dreigt hetzelfde te gaan gebeuren, in een nog gevaarlijker deel van de wereld. De Russische vice-premier Dimitri Rogozin stelde in oktober 2012 op de Russische TV dat “het een slechte oplossing is om vuur met benzine te doven.” Rusland is een bondgenoot van Syrië en kan belang hebben bij een een dergelijke zienswijze, maar ook voormalig CIA-analist Bob Ayers zegt bij de Voice of America dat het een groot probleem is dat buitenlandse machten niet weten bij wie de wapens precies terecht komen. Je mag ervan uitgaan dat Westerse inlichtingendiensten weten wat er gebeurt. Dat is ook de mening van Graham Cundy, voormalig officier met ervaring in speciale operaties en contraterrorisme in het Midden-Oosten. "In situaties zoals in Syrië liggen de prioriteiten van de Britse overheid meer bij het verzamelen van inlichtingen en het begrijpen van de ontwikkelingen dan het bevoorraden van de ene of andere groepering. (…) Iedere inlichtingendienst die die naam waard is zal
rondhangen in de grensgebieden om de netwerken te leren kennen die de bevoorrading van de strijdende partijen voor hun rekening nemen," aldus Cundy.
Die kennis is van grote waarde, want de netwerken worden mogelijk ook voor het smokkelen naar extremisten gebruikt. Dat impliceert dat men redelijk goed op de hoogte is wat er gebeurt. Toch is dat allerminst een garantie dat het goed zal gaan. Ook in Libië hadden westerse landen troepen in het gebied.
Tenslotte zegt Tenslotte zegt Roed-Larsen, de speciaal vertegenwoordiger van de VN voor VR-resolutie 1159 (betreft het terugtrekken Syrische troepen uit Libanon): "What we see across the region is a dance of death at the brink of the abyss of war." Europese dubbelzinnigheid De Europese Unie heeft 9 mei 2011 een wapenembargo ingesteld tegen Syrië. Maar terecht stelt Tomas
Baum van het Vredesinstiuut van
het Vlaamse Parlement:"Vandaag is er bijvoorbeeld een Europees embargo van kracht tegen Syrië. Saoedi-Arabië maakt er geen geheim van dat het groepen in Syrië
bewapent, en toch wordt veel wapenexport naar het land vergund. In
het licht van consistente Europese regels inzake wapenexport, stelt
zich hier een duidelijk probleem." Het Europese Netwerk Tegen de Wapenhandel (ENAAT) wijst er op dat de Saoedi's inmiddels de VS hebben ingehaald als belangrijkste importeur van Europese wapens. In de praktijk is het stoppen van de wapensmokkel naar Syrië voor het Westen net zo min een prioriteit als het bewapenen van de rebellen van het Vrije Syrische Leger. Zo kunnen Qatar en Saoedi Arabië hun
invloed in Syrië vergroten. Doorslaggevend is die wapenhandel en -smokkel niet, maar het houdt het conflict wel gaande en neemt alvast een hypotheek op komende conflicten en oorlogen.
Zie
ook: Interview – Martin Broek: ‘De Syrische burgeroorlog leidt niet tot een conclusie’ Noot:
Voor het schrijven van dit artikel is gebruik gemaakt van bronnen uit
Irak, Iran, Israël, Qatar, Rusland, Saoedi-Arabië, de VN, VS en Zweden.
Dat geeft niet alleen een breed beeld, maar houdt – hoewel ik
informatie heb gewogen – ook het risico in dat niet alle informatie
accuraat is.
Dit
artikel is geschreven in het kader van een onderzoek naar 'de
Libische wapens' met steun van het Fonds Vredesprojecten.
